Gaslab

Op de campus van de Technische Universiteit Eindhoven bevindt zich een bijzonder gebouwtje. Het is een kubusvormig ding dat helemaal ontworpen is voor experimenten met gassen. Door de ruimte lopen enorme buizen voor de luchtverversing, er zijn afzuigputten voor gassen die zwaarder zijn dan lucht, er is een soort kluis om explosies in uit te voeren, enz. Al jaren wordt het niet meer als gaslaboratorium gebruikt en het stond op zeker moment op de nominatie om gesloopt te worden, toen Maarten Pieterson, de toenmalig directeur van Studium Generale, het bijzondere van het gebouw zag. Hij gaf het een nieuwe functie als theater-, muziek- en vergaderzaal en nu worden er weer experimenten gehouden, al is het meer op cultureel dan op chemisch gebied. De naam is onveranderd: Gaslab. Geïnspireerd door deze prachtige naam en ter ere van dit staaltje van behoud van technisch-cultureel erfgoed heb ik een aantal jaren geleden het volgende A-drama geschreven.

Gaslab

Bas slaapt. Dan gaat alarm af. Bas gaapt. Bas tast naast matras. Wat? 's Nachts was daar Marga-An. Wat 'n nacht was dat. Maar vandaag: matras kaal. Waar was Marga-An? Vast naar Bart-Jaap. Bas' tand knarst. 'n Paarmaat als Marga-An was schaars. Daarnaast was Bart-Jaap praalhans, ja, aartsbal. Bart-Jaap had haar waar Bas kaal was. Bart-Jaap had slapwas waar Bart zwartzaad had. Bart-Jaap had Alfa (waar dak vanaf kan) waar Bas Sparta had (waar lamp van af was).

Bas walgt. Dan maar naar baalvak. Bas start Sparta, knalt naar Alma Ma. Daar staat baardman al. Vraagt wat aan zaal. Vraag valt plat. Slaap zacht, klaagt baardman. Gaat als dwaas van start. Praat van Java, Ada, Pascal. Bas' knar kraakt van baardmans zwamkracht. Zaal staat paf van abacadabra. Bas maft haast. Maar dan staat Bas. Bas gaat naar hal. Dag, baardmans. Bas haalt Mars, knaagt wat. Maar Bart-Jaap knaagt aan Bas. Bas dwaalt van trap naar trap, van hal naar hal. Ach, wat staat daar? Gaslab! Gas... Bas gaat rap naar Gaslab. Bas gaapt gasapparaat aan, staart van kraan naar kraan. Aardgas, knalgas, napalm, lachgas, stadsgas. Ja, stadsgas! Bas hangt al aan slang, gas walmt zacht. Marga-An! Haar naam galmt langs wand van Gaslab. Maakt van Bas anagramslaaf, maant: Blaas G, Bas! Balg 's A! Dan laag, ja... balg As! Sla achtkwartsmaat! Bas' knar barst haast van klankdwang. Haat naar Bart-Jaap taant. Bas' gal zakt. Langzaam valt Bas plat. Daar walmt al vlam van scharlaak, Bas zwalkt naar daarnamaals... "Hé, slome, lig je nu nog te pitten? Ik heb ontbijt gekocht! Witte bolletjes met eh..." Bas braakt maanzaad.

Kees Huizing

april 2005

Harry Potter en het 3D-spook

Zopas ben ik naar de laatste film van Harry Potter geweest. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2. Mooi verhaal. Waardig slot van een mooie serie. Maar ach, ach die techniek. De bisocopen zijn steeds in concurrentie met de huiskamer en denken die te winnen met idioot dure emmers popcorn en technische innovaties. Breder beeld, harder geluid en 3D. De voorstelling die ik zag was in IMAX en 3D. Prachtig hoor, maar ze kunnen geen maat houden. Het begint al met de trailers. In een moordend tempo krijg je uit allerlei films die ik niet uitgekozen heb dramatische ontploffingen, rare aliens, lelijke motorfietsen en brede kaken te zien. En veel, heel veel lage tonen. Murw gebeukt van de geluidseffecten en enigszins lacherig van de roestvrijstalen aliens begin je aan de hoofdfilm. Het is alsof je uit eten gaat en eerst op één bord een stuk frikandel, een halve banaan met slagroom, alle soorten ijs van C1000 door elkaar geroerd en een framboos in pindasaus moet opeten voordat je aan het gerecht van je keuze mag beginnen. Eet smakelijk.

En dan die 3D. Zo nu en dan was het inderdaad prachtig. Het scherm vol dwarrelende snippers met diepte was indrukwekkend. En vliegen over de kantelen van Zweinstein is altijd goed. Maar meestal maakte die 3D de boel er niet beter op. In de film wordt veel gebruik gemaakt van shallow focus. Je ziet dan bijvoorbeeld het hoofd Harry Potter in een moment van messiaanse tweestrijd helemaal scherp, terwijl de achtergrond in een blur is. Bij een gewone film creëert dat diepte en richt de aandacht. Maar in combinatie met de 3D wordt het teveel. Het lijkt alsof je een bordkartonnen Harry Potter ziet voor een geschilderd decorlaken. En dat terwijl Daniel Radcliffe al moeite genoeg heeft om reliëf in z'n acteren te krijgen.

Dus, beste bioscoopexploitanten, het is fijn dat u zo'n prachtig scherm en krachtige geluidsinstallatie hebt, maar ik hoef dat niet allemaal voor mijn film te beleven. Als ik voor Harry Potter kom, heb ik geen behoefte aan een bombardement van mijn zintuigen met exploderende nazirobots en subsone aliens. Als het echt niet anders kan, houd dan een pauze zodat ik even mijn netvlies en trommelvlies tot rust kan laten komen of gewoon later binnen kan komen.

En, waarde hollywoodproducenten, kijk nog eens goed naar die 3D. Pas het toe als het goed werkt, of laat het anders gewoon achterwege. In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.