En dan die 3D. Zo nu en dan was het inderdaad prachtig. Het scherm vol dwarrelende snippers met diepte was indrukwekkend. En vliegen over de kantelen van Zweinstein is altijd goed. Maar meestal maakte die 3D de boel er niet beter op. In de film wordt veel gebruik gemaakt van shallow focus. Je ziet dan bijvoorbeeld het hoofd Harry Potter in een moment van messiaanse tweestrijd helemaal scherp, terwijl de achtergrond in een blur is. Bij een gewone film creëert dat diepte en richt de aandacht. Maar in combinatie met de 3D wordt het teveel. Het lijkt alsof je een bordkartonnen Harry Potter ziet voor een geschilderd decorlaken. En dat terwijl Daniel Radcliffe al moeite genoeg heeft om reliëf in z'n acteren te krijgen.
Dus, beste bioscoopexploitanten, het is fijn dat u zo'n prachtig scherm en krachtige geluidsinstallatie hebt, maar ik hoef dat niet allemaal voor mijn film te beleven. Als ik voor Harry Potter kom, heb ik geen behoefte aan een bombardement van mijn zintuigen met exploderende nazirobots en subsone aliens. Als het echt niet anders kan, houd dan een pauze zodat ik even mijn netvlies en trommelvlies tot rust kan laten komen of gewoon later binnen kan komen.
En, waarde hollywoodproducenten, kijk nog eens goed naar die 3D. Pas het toe als het goed werkt, of laat het anders gewoon achterwege. In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten